ماه منیر گودرزی در گفت و گو با پایگاه خبری حیات گفت: بیست و پنجم اسفند ماه سال 63 بود که بمباران شهر کرند غرب از توابع استان کرمانشاه باعث شد از ناحیه سر، پا و دست مجروحیت های شدیدی پیدا کنم.

این جانباز 70 درصد ادامه داد: روزی که بمباران شد من 22 ساله بودم. بمب به سر در خانه ما برخورد کرد و من در اثر اصابت ترکش هوشیاری خودم را از دست دادم. همان روز مرا به بیمارستان منتقل و سرم را جراحی کردند. شرایط کرمانشاه از لحاظ امنیتی به قدری وخیم بود که یک روز تمامی مجروحان را با هواپیماهای c130 به شیراز منتقل کردند.

وی ادامه داد: روزی که به شیراز منتقل شدیم پزشکان گفتند که سرم دچار عفونت شده و یک بار دیگر باید تحت عمل جراحی قرار بگیرم در عمل جراحی بعدی از پای راستم ماهیچه ای برداشتند تا بتوانند بالای سرم را که ترکش خورده بود بپوشانند.

گودرزی با بیان شرایطش بعد از مرخصی از بیمارستان گفت: زمانی که از بیمارستان مرخص شدم حافظه و قدرت تکلم خود را از دست داده بودم تا جایی که حتی کوچکترین تصویری از روز حادثه در ذهنم باقی نمانده است. در همین بین دست و پای راستم فلج شده بود که با فیزیوتراپی توانستم کمی بهبود پیدا کنم. امروز با گذشت سه دهه از آن روز هنوز به بیمارستان مراجعه می کنم و در بسیاری از اوقات بستری می شوم.

وی افزود: بعد از بمباران حدود یک ماهی حافظه خود را از دست داده بودم و از لکنت زبان بسیاری رنج می بردم. با این که چیزی به یادم نمی آمد اما فقط با مادرم راحت بودم و حضورش را می پذیرفتم. مادرم آنقدر نسبت دیگران را برایم تکرار کرد و از خاطرات دوران کودکی گفت تا اینکه به مرور زمان توانستم حافظه خود را بدست بیاورم.

این جانباز دوران دفاع مقدس درخصوص شرایط سخت درمانی خود گفت: من برای درمان برخی عوارض جانبازی از دروهای خارجی استفاده می کنم که شامل بیمه نمی شود متاسفانه قیمت  داروها با درآمد من همخوانی ندارد و باعث شده به سختی بتوانم داروهایم را خریداری کنم. با این که بنیاد شهید و امور ایثارگران حقوق ماهیانه و حق پرستاری برایم تعیین کرده اما مشکلات اقتصادی و همچنین گرانی های اخیر به مشکلات من افزوده است که امیدوارم در آینده این شرایط تغییر کند.